زبان فارسی شاید استعداد بالایی برای مفاهیم دو پهلو و ایجاز و ابهام و تشبیه و صنایع ادبی از این دست داشته باشد، ولی دست کم در مورد جمله «نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران» از نظر من معنی و مفهوم کاملا مشخص و واضح است.
اگر بخواهیم همانطور که در مدرسه یاد گرفته ایم این جمله را بسط و بخشهای حذف شده به قرینه لفظی و معنوی را به آن برگردانیم، نتیجه به این صورت خواهد بود:
نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران [باد]
نه [جانم فدای] غزه [باد]، نه [جانم فدای] لبنان [باد]، جانم فدای ایران [باد]
که بصورت روان تر و البته بدون وزن شعارگونه به این شکل می توان آنرا نوشت:
«جانم فدای غزه مباد، جانم فدای لبنان، مباد، جانم فدای ایران باد!»
همانطور که مشاهده می کنید، اگر این جمله را درست و به زبان فارسی بخوانیم، می بینیم که موضوع آن طرد و نفی مردم غزه و لبنان نیست، بلکه در مورد عمل قهرمانانه «جان دادن» کشور ایران را «موضوع جان دادن» قرار داده است، نه دو کشور و ملت دیگر را. کجای این جمله مربوط به «نژاد پرستی» و «دشمنی با مردم لبنان و فلسطین» و «حمایت از نقض حقوق بشر توسط اسرائیل» است!؟
این شعار از طرف مردمی مطرح شده که اعلام می کنند «جانشان» را، این پر بها ترین گوهر هر انسان را، حاضرند برای کشورشان بدهند، نه برای غزه و لبنان. چه کسی میتواند بر این مردم خرده بگیرد و بگوید که چرا حاضر نیستند جانشان را برای غزه و لبنان بدهند؟ اصلا مگر کسی می تواند برای دیگری تکلیف تعیین کند که جانش را برای چه بدهد!؟
شاید کسانی هم باشند (و هستند) که حاضرند جانشان را تنها برای خانواده و عزیزانشان بدهند، و نه برای کشور ایران. آیا باید این مساله را محکوم کرد، یا آنرا دستمایه جنگ سیاسی میان گروهها قرار داد؟ آیا کسانی که اصولا حاضر نیستند جان عزیزشان را برای هیچ چیزی بدهند، شایسته توبیخ و ملامت، یا تشویق و تکریم هستند؟
هر کس مختار است جانش را برای هر چه دوست دارد در طبق اخلاص بگذارد، یا نگذارد! این جنگ و دعوایی که از یک طرف با دروغ آقای محسن کدیور به راه افتاده و از طرف دیگر توسط بعضی رفقای آنطرفی به عنوان سند «نژاد پرستی و راسیسم ملت ایران» تعبیر و ارائه می شود، از نظر نگارنده از اساس بی مناسبت و بی ربط است.
دلشان خواسته جانشان را برای ایران بدهند، نه غزه و نه لبنان. به همین سادگی
اگر بخواهیم همانطور که در مدرسه یاد گرفته ایم این جمله را بسط و بخشهای حذف شده به قرینه لفظی و معنوی را به آن برگردانیم، نتیجه به این صورت خواهد بود:
نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران [باد]
نه [جانم فدای] غزه [باد]، نه [جانم فدای] لبنان [باد]، جانم فدای ایران [باد]
که بصورت روان تر و البته بدون وزن شعارگونه به این شکل می توان آنرا نوشت:
«جانم فدای غزه مباد، جانم فدای لبنان، مباد، جانم فدای ایران باد!»
همانطور که مشاهده می کنید، اگر این جمله را درست و به زبان فارسی بخوانیم، می بینیم که موضوع آن طرد و نفی مردم غزه و لبنان نیست، بلکه در مورد عمل قهرمانانه «جان دادن» کشور ایران را «موضوع جان دادن» قرار داده است، نه دو کشور و ملت دیگر را. کجای این جمله مربوط به «نژاد پرستی» و «دشمنی با مردم لبنان و فلسطین» و «حمایت از نقض حقوق بشر توسط اسرائیل» است!؟
این شعار از طرف مردمی مطرح شده که اعلام می کنند «جانشان» را، این پر بها ترین گوهر هر انسان را، حاضرند برای کشورشان بدهند، نه برای غزه و لبنان. چه کسی میتواند بر این مردم خرده بگیرد و بگوید که چرا حاضر نیستند جانشان را برای غزه و لبنان بدهند؟ اصلا مگر کسی می تواند برای دیگری تکلیف تعیین کند که جانش را برای چه بدهد!؟
شاید کسانی هم باشند (و هستند) که حاضرند جانشان را تنها برای خانواده و عزیزانشان بدهند، و نه برای کشور ایران. آیا باید این مساله را محکوم کرد، یا آنرا دستمایه جنگ سیاسی میان گروهها قرار داد؟ آیا کسانی که اصولا حاضر نیستند جان عزیزشان را برای هیچ چیزی بدهند، شایسته توبیخ و ملامت، یا تشویق و تکریم هستند؟
هر کس مختار است جانش را برای هر چه دوست دارد در طبق اخلاص بگذارد، یا نگذارد! این جنگ و دعوایی که از یک طرف با دروغ آقای محسن کدیور به راه افتاده و از طرف دیگر توسط بعضی رفقای آنطرفی به عنوان سند «نژاد پرستی و راسیسم ملت ایران» تعبیر و ارائه می شود، از نظر نگارنده از اساس بی مناسبت و بی ربط است.
دلشان خواسته جانشان را برای ایران بدهند، نه غزه و نه لبنان. به همین سادگی
0 comments:
Post a Comment